Ο όμορφος μπελάς της κρίσης

  • Thursday, 02 January 2014

Η κρίση μάς βρήκε σε φάση βαθιάς περισυλλογής για τη γάτα που σκοπεύαμε να αποκτήσουμε. Είχαμε ανατρέξει στη σχετική (ηλεκτρονική) βιβλιογραφία. Είχαμε συσκεφθεί ευρέως και δημοκρατικά. Είχαμε σχεδόν καταλήξει.

Έπαιζαν μόνο κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες: μια ρωσική Μπλε, πιθανόν μια νεαρή Αβυσσινή, αλλά μάλλον μια γατούλα Βεγγάλης. Σε κάθε περίπτωση, μια γάτα αριστοκρατική. Είχαμε επίσης εντοπίσει την πηγή των πανέμορφων γατιών στην Ευρώπη (2-3 πιθανοί προμηθευτές) που διασφαλίζει απαράμιλλη ομορφιά, πιστοποιητικά οικογενειακής ιστορίας και αριστογατίας.

Ζούσαμε φουλ το τελευταίο επεισόδιο μιας εποχής, και των αντίστοιχων συμπεριφορών που τη χαρακτήριζαν. Αφού είχαμε αποφασίσει να βάλουμε μια γάτα στη ζωή μας, αυτή θα έπρεπε να είναι η ομορφότερη και με τα αδιαμφισβήτητα τεκμήρια της έξωθεν καλής μαρτυρίας.

Ήταν όλα σχεδόν έτοιμα. Στη σκιά του καλοκαιρινού μας κήπου στην Κρήτη τακτοποιούσαμε τις τελευταίες εκκρεμότητες: εισιτήρια (αεροπορικά), ενοικίαση αυτοκινήτου στην Αγγλία (οι γατοτρόφοι δεν βρίσκονται στο Mayfair), κατεβάζαμε οδικούς χάρτες (εθνικό και περιφερειακό δίκτυο), ξενοδοχεία μέχρι την τελική διεκπεραίωση, ταξιδιωτικά έγγραφα για τη γάτα, σχετική νομοθεσία στη χώρα εξαγωγής αλλά και στη χώρα εισαγωγής κ.λπ.

Και τότε συνέβη η ανατροπή. Ήρθε ανεπαισθήτως, όπως οι ριζικότερες ανατροπές, με όση φασαρία κάνει ένα μικρό γατάκι να περάσει τις πρασινάδες του φράκτη. Δηλαδή με σιωπηλά γατοπατήματα που κάνουν το θρόισμα των φύλλων να ακούγεται σαν σαματάς... Έτσι, χωρίς καμία τυμπανοκρουσία ήρθε το γατάκι που αποφάσισε να μας υιοθετήσει. Δεν ήταν το ομορφότερο. Δεν ήταν το εντυπωσιακότερο από τη μεγάλη γατοσυντροφιά των αγρών. Μύριζε και η αναπνοή του. Ήταν όμως το πιο επίμονο, το πιο έξυπνο και το πιο ευρηματικό. Μας έριξε έναν-έναν και μια-μία ξεχωριστά, με τα κόλπα που ταίριαζαν στις διαφορετικές μας προδιαγραφές και προσωπικότητες. Διάλεξε μόνος του το όνομά του (που ήταν και η ψυχή του): Μπελάς. Ήταν και παραμένει το πιο αξιαγάπητο γατί του κόσμου. Και, περιττό να προσθέσω, το γατί που ανέτρεψε όλους τους προγραμματισμούς μας μέχρι την άφιξή του.

Ο Μπελάς μας έδειξε πολλά πράγματα. Χωρίς να το καταλάβουμε, εκείνος μας έμαθε πολλά χρήσιμα μαθήματα. Δεν είχαμε ανάγκη την ομορφότερη γάτα του κόσμου. Ασφαλώς δεν χρειαζόμαστε αριστοκρατική γατογενιά με πολλά πιστοποιητικά. Δεν χρειαζόμαστε ούτε την ούγια της εισαγωγής (κοινώς Μέγκλα).

Οι πραγματικές ανάγκες μας ταίριαζαν απόλυτα με τα χαρακτηριστικά του Μπελά – αυτό που ήταν (και είναι) το γατάκι μας είναι υπερεπαρκές και ακόμα περισσότερο ελκυστικό από αυτό που νομίζαμε.

Ο Μπελάς μας έδωσε μια νέα αυτοπεποίθηση. Απολαμβάνουμε αυτό που είναι κοντά μας, αυτό που είναι προσιτό, αυτό που είναι στα μέτρα μας. Και το απολαμβάνουμε με ενθουσιασμό.

Το μάθημα του Μπελά είναι να αναζητούμε και να βρίσκουμε ισορροπίες με αυτοπροσδιορισμό και όχι με ετεροπροσδιορισμό. Με σεβασμό για αυτό που βρίσκεται κοντά μας και μας κοιτάει στα μάτια.

Ο Μπελάς μας, στην κρίση, ήταν ο καλύτερος δάσκαλος. Μακάρι να βρει ο καθένας το δικό του μπελά, με χάρη και αυτοπεποίθηση. Όχι στα γυαλιστερά περιοδικά ειδικού κοινού, αλλά στη γωνία δίπλα στα σκουπίδια...

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του protagon.gr.